Það þarf heilt þorp til að ala upp barn

 Ég hef aðeins verið að velta fyrir mér hvort ég eigi að opinbera þetta eða ekki, þar sem börn eiga jú líka rétt á sinni persónuvernd og ég hef spáð í hvort ég sé að gera honum óleik með því að segja frá þessu opinberlega. Ég komst svo að þeirri niðurstöðu að ég held að bæði hann og ég græðum á því að fólk sé meðvitað um þetta og sýni vonandi skilning.

Eins og þeir sem hafa þekkt mig lengi og fylgst með mér og Bjarna Lár í gegnum tíðina vita þá greindist hann með alvarlega málþroskaröskun í kringum 3 ára aldurinn og byrjaði í raun ekki að tala fyrr en um 4 ára og ekki þannig að fólk skildi hann almennilega fyrr en um 5 ára. Eftir því sem hann varð eldri þá varð samt ljóst að vandinn væri stærri og flóknari og fyrir nokkrum mánuðum kom forgreiningin um að hann sé á einhverfurófi, sýnir reyndar líka ákveðin ADHD einkenni og svo er málþroskaröskunin enn að trufla hann að einhverju leyti, svona í bland við að hans hugarheimur er mest megnis á ensku og því oft erfitt fyrir hann að finna réttu hugtökin á íslensku. Hann er samt eldklár krakkinn og orðinn fluglæs bæði á íslensku og ensku og er oft með skemmtilegar pælingar. En líka stundum mjög skrýtnar... Sálfræðingurinn sem greindi hann komst samt vel að orði:"Ykkur finnst hann kannski stundum hugsa hlutina á skrýtinn hátt en ég get alveg lofað ykkur því að honum finnst þið alveg  jafn skrýtin." 😂

Það á eftir að klára fulla greiningu en við sem þekkjum hann vel vitum að það er í raun bara formsatriði, þetta kom í raun ekki á óvart og útskýrir svo margt. Af hverju honum hefur gengið illa að fóta sig félagslega, gengur illa að eignast og eiga vini, vill helst vera einn með sjálfum sér og fleira. 

Svo er sumt sem er auðvitað bara fyndið og krúttlegt. Það þarf til dæmis allt að gerast vinstra megin fyrst, vinstri sokkur, vinstri skór, reima vinstra megin fyrst, byrja alltaf með vinstri þegar maður gengur upp tröppur o.s.frv. Matur þarf að vera borðaður í réttri röð (fyrst hamborgarinn og svo franskarnar) og maturinn má að sjálfsögðu ekki snertast! 

Hreinskilnin getur líka verið sprenghlægileg, sem dæmi spurði ég hann hvernig hefði gengið að tefla við félaga sinn:

Ég:"Hvernig gekk?"
BL:"Bara vel, ég svindlaði bara einu sinni." (Og þetta er sagt eins og ekkert sé sjálfsagðara!)
Ég:"Af hverju varstu að svindla?"
BL:"Af því að mig langaði svo að vinna..."
Og auðvitað tók ég samtalið um að maður ætti ekki að svindla þó að ég væri að springa úr hlátri inn í mér 😅 Mér skilst samt að þetta sé kostur þegar þau verða unglingar, eru ólíklegri til að fara á bakvið mann með allskonar!

En svo er verri hliðin á þessu að veröldin er kannski ekki alveg tilbúin í þessa hreinskilni! Ég varð til dæmis vitni að því að tveir bekkjarfélagar hans voru að tala saman og annar var að segja hinum brandara. BL spyr hvað þau séu að tala um og þau enda á að segja honum brandarann. Hann horfir bara á þau og segir svo:"Þetta er ekkert fyndinn brandari." Sem var alveg rétt hjá honum, þetta var mjög ófyndinn brandari en ég tók að sjálfsögðu samtalið um að maður þarf ekki alltaf að segja allt sem maður hugsar (ég er reyndar sjálf rétt byrjuð að læra það (tekst samt ekki alltaf!) á fimmtudagsaldri en ég vona að dropinn holi steininn!) en já, ég er ekki viss um að svona athugasemdir séu til þess fallnar að afla manni vinsælda meðal jafnaldra sinna 😏

Að fá þessa greiningu var samt auðvitað smá skellur, ég var alltaf að vona að þegar málþroskinn væri á pari við jafnaldra þá myndi allt verða betra og ég vonandi losna við hnútinn úr maganum. En þegar greiningin kom þá fannst mér eiginlega sárast að hugsa til þess að hann muni sennilega alltaf ströggla félagslega, hann les illa í aðstæður, skilur ekki kaldhæðni, er óbilgjarn og fleira.

Ég áttaði mig á sama tíma á því að ég er búin að vera með krónískan hnút í maganum síðustu árin. Hann lenti náttúrulega í mjög leiðinlegu einelti í 1.bekk, það voru nokkrir drengir sem uppgötvuðu að það væri mjög skemmtilegt að stríða honum, hann verður svo svakalega sár og reiður. Hann lá líka vel við höggi því hann var svo mikið einn og það er auðvitað lang skemmtilegast að stríða þeim sem sýna mikil viðbrögð. Það var samt unnið með það, bæði rætt við gerendur og foreldra þeirra og ég ræddi við Bjarna Lár um að hætta að gefa þeim það sem þeir væru að leita eftir, sem hann og gerði, auk þess sem hann eignaðist vin sem gerði það að verkum að hann var ekki jafn auðvelt skotmark. 

Svo fluttum við í Borgarnes og hann hefur allavega sloppið þokkalega vel við stríðni, voru nokkrar uppákomur í fyrra (ekki endilega þar sem honum var strítt heldur var hann líka "í ruglinu", gera skrýtin hljóð sem eðlilega pirraði hina krakkana o.fl.)  en hann sem betur fer verið heppinn með kennara og við unnum bara með þetta í sameiningu, eins og við ræddum þá vissum að eitthvað væri að og það þyrfti ekki að bíða eftir greiningu til að bregðast við því. Mér finnst reyndar almennt hérna í Borgarnesi meira umburðarlyndi fyrir því að vera ekki alveg inn í kassanum og lang flestir kennarar og starfsmenn allir af vilja gerðir að reyna að koma til móts við þessa krakka. Það er allavega mín upplifun, bæði sem foreldri og kennari. Eini gallinn sem ég finn við að búa "úti á landi" er hins vegar skortur á ýmis konar stoðþjónustu, sálfræðingar, félagsfærninámskeið o.s.frv. 

Þannig að ég er bara með lítinn hnút í maganum þegar hann fer í skólann 😆 En ég er alltaf með hnút í maganum þegar hann fer á æfingar og mér finnst mjög erfitt þegar hann fer heim til annarra að leika því þá er ég ekki á staðnum til að leiðbeina ef eitthvað kemur upp á og ég veit ekki hvernig er brugðist við honum, hvort hann verði bara stimplaður erfiður og sé ekki velkominn aftur. Hann er auðvitað mjög þver og erfitt að tjónka við honum þegar hann bítur eitthvað í sig en það er yfirleitt hægt að tala hann til. Stundum er það ekki hægt og hann fer heim í fýlu en er yfirleitt fljótur að jafna sig og gleyma, þá þykir manni vænt um að hann fái annað tækifæri. Hann getur nefnilega líka verið mjög skemmtilegur og góður vinur.

Börn eru oft félagslegir klaufar og þurfa leiðbeiningar í samskiptum (án þess að maður skipti sér af öllu sem fram fer) og ég tala nú ekki um börn sem eru með einhvers konar raskanir. Auðvitað á maður ekkert að þurfa að horfa upp á það komið sé illa fram við barnið manns af einhverjum sem "á svo bágt" en bara að vera óhrædd við að grípa inn í, segja til og vera í samskiptum við foreldra hins barnsins.  Allavega þegar ég tala fyrir sjálfa mig þá myndi ég alltaf frekar vilja vita ef eitthvað kom upp á og geta rætt málin heldur en að lokað yrði á barnið án útskýringa, ég get alveg lofað ykkur því að barn sem á erfitt með að lesa í aðstæður mun ekki skilja af hverju lokað var á það. 

Ég veit svo sem ekki hverju ég vil ná fram með þessu rausi, sennilega bara ákall um skilning og hjálp, það þarf nefnilega heilt þorp til að ala upp barn, tala nú ekki börn með sérþarfir 💙

Mjög löng útgáfa af fæðingarsögunni...

Eins og ég kom inn á í síðasta pósti þá misstum við fóstur eftir 18 vikna meðgöngu núna í byrjun mars. Það var langur aðdragandi að þessari þungun, fórum í glasafrjóvgun og það tókst í þriðju tilraun. Strax í snemmsónar á 7.viku þá sást blæðing á milli legsins og sekksins og ég var send út með að það gæti brugðið til beggja vona, yrðum bara að bíða og sjá. Ég kom aftur á 8.viku og það var sama, fóstrið virkaði frekar lítið og enn var þessi blæðing. Á 9. viku var fóstrið innan skekkjumarka og blæðingin virtist ekki vera vandamál þannig að ég var útskrifuð með "lífvænlega þungun". 

Það hefur töluvert verið rætt um aðkomu maka í þessu ferli núna á tímum Covid og Landspítalinn má eiga það að um leið og ljóst var að ekki væri allt í lagi var það sérstaklega tekið fram að makinn væri velkominn með. Hjá Livio var það hins vegar þannig að ég þurfti að koma "án fylgdarmanns", eins og það var orðað, í aðra og þriðju skoðun og Sigurkarl beið út í bíl á meðan. Ég vorkenndi honum ótrúlega að þurfa að sitja í bílnum og vita ekkert hvað fram fór inni á meðan 😕 En við fengum allavega góðar fréttir þarna að lokum.

12 vikna sónarinn kom svo nokkuð vel út, fóstrið var ennþá frekar lítið en þó innan skekkjumarka þannig að við héldum að líkindamatið væri bara formsatriði. Daginn eftir er hringt og mér tilkynnt að það séu 1 á móti 5 að barnið sé með Down-heilkenni og mér boðið að koma í fylgjusýnatöku í kjölfarið. Við ákváðum að þiggja það bara til að vita það og geta þá undirbúið okkur. Eftir sýnatökuna erum við kvödd með þeim orðum að við fáum bráðabirgðaniðurstöður eftir 2 daga, við fáum góðar fréttir með símtali, annars verðum við boðuð á fund. Eftir 2 daga höfum við ekkert heyrt þannig að ég hringi á þriðja degi og er þá sagt að frumurnar hafi ekki þroskast almennilega og það muni taka nokkra daga í viðbót. Nokkrum dögum síðar er hringt og við boðuð á fund...

Af því að upphaflega var talað um Down-heilkenni þá vorum við viss um að það væri niðurstaðan og við vorum ákveðin í að láta það ekki breyta okkar plönum, en auðvitað er þetta skrýtin staða að standa frammi fyrir og hluti af mér var fúll út í sjálfa mig fyrir að hafa farið í líkindamatið, þetta var ekkert val sem ég vildi fá! Og ég dæmi ekki fólk sem velur annað, aðstæður fólks eru mismunandi og það er alveg stór ákvörðun að velja það að fæða fatlaðan einstakling inn í heiminn. 

Hins vegar kom í ljós mjög sjaldgæfur litningagalli, þrístæða 16. Fóstur sem eru með 100% þrístæðu 16 deyja undantekningalaust á fyrsta þriðjungi meðgöngu þetta er það alvarlegur galli en fyrst að ég var komin 14 vikur var ljóst að svokallað "trisomy rescue" hafi átt sér stað, það er að segja, það er gríðarlegt álag fyrir frumur að vera með auka litning þannig að þær henda oft frá sér þriðja litningnum. Það getur þó skapað önnur vandamál. Venjulega er í hverri frumu einn "mömmulitningur" og einn "pabbalitningur", í þessari þrístæðu eru tveir "mömmulitningar" og einn "pabbalitningur", ef "pabbalitningurinn" er sá sem sparkað er í burtu skapar það önnur vandamál að hafa bara tvo "mömmulitninga". Hins vegar miðað við það sem ég las þá voru það yfirleitt ekki óyfirstíganleg vandamál.

Það sem er gallinn (umfram marga aðra litningalla!) við þennan litningagalla er hversu lítið er vitað um hann og hversu óútreiknanlegur hann er. Þegar svona "trisomy rescue" hefur átt sér stað þá er gallinn annaðhvort bundinn við fylgjuna eingöngu eða bara hluta frumnanna hjá barninu, þá er það kallað "mosaic trisomy". 

Þarna stóðum við aftur frammi fyrir vali og mikilli sjálfsskoðun:"Hversu mikil fötlun er ásættanleg? Á hvaða tímapunkti er þungunarrof rétt ákvörðun fyrir okkur?"

Ég tel persónulega að engu barni sé gerður greiði með því að fæðast eingöngu til að vera bundið við vélar eða að búa við það mikla fötlun að lífsgæðin séu lítil sem engin. Aftur og ég vil ítreka, þetta er mjög persónuleg ákvörðun hvers og eins og ég fullyrði að enginn getur sett sig í þessi spor nema standa í þeim sjálfur. Og þar af leiðandi hefur enginn rétt á að hafa skoðun á eða dæma val annarra í þessari stöðu. Að því sögðu þá vorum við bæði á því að halda áfram með meðgönguna nema eitthvað stórkostlega mikið væri að og því var ákveðið að gera legvatnsástungu til að fá betri mynd af stöðunni.

Eftir því sem við lásum meira og öfluðum okkur upplýsinga þá sáum við samt hvað við myndum fá takmarkaðar upplýsingar út frá legvatnsástungunni þar sem það er algjört happaglappa hvernig þrístæðan leggst á frumurnar og allt var mögulegt. Það getur verið sérstakt útlit, hjartagalli, lungnagalli, klofinn hryggur, sum fæðast án endaþarms, ósamræmi í allri symmetríu, strákar geta fæðst með þvagrásina til hliðar en ekki í miðjunni, stelpur með misstór brjóst o.fl. o.fl. Sum börn með frekar fáar litningagallaðar frumur með stór vandamál en önnur börn með margar frumur en allt að því heilbrigð í dag (flest áttu þó sameiginlegt að hafa átt brösuga byrjun í lífinu). En sem sagt engin leið að segja til um hvaða áhrif þetta á barnið hefði þannig að við ákvað bara að taka "leap of faith" og áfram gakk! Flest af þessu geta læknavísindin orðið lagað og okkur fannst líkurnar á að fá góða útkomu meiri en minni og vorum tilbúin að takast á við það sem beið okkar.

Eins og ég kom inn á í statusnum eftir að við misstum fóstrið að þá fengum við fyrst glimrandi niðurstöður úr litningarannsókninni, af 15 frumum sem voru ræktaðar var engin með þrístæðuna, þetta væri því líklega bundið við fylgjuna. Við vorum auðvitað í skýjunum með það og fallið því ansi hátt þegar okkur var tilkynnt 5 mínútum síðar að fóstrið væri látið. 

Tveimur dögum síðar var ég því sett af stað í fæðingu. Fyrirfram fannst manni það frekar brútal að láta konu fæða andvana barnið sitt en eftir á þá er ég svo þakklát að hafa fengið að fæða hana, það var ótrúlega mikilvægur partur af heiluninni og um leið og hún var komin í heiminn þá færðist yfir mig furðuleg ró, ég reisti mig strax upp og vildi fá að sjá hana og halda á henni. Við vissum að við ættum von á stelpu og vorum búin að ákveða að hún fengi nafnið Sif, við héldum okkur við það, Sif Sigurkarlsdóttir. Eftir að búið verður að rannsaka hana og kryfja þá verður hún brennd og fær svo að hvíla hjá ömmu sinni í duftkerskirkjugarðinum í Fossvogi. 

Ég er búin að hugsa það svo oft upp á síðkastið hversu þakklát ég er að þetta sé að gerast í nútímanum, það eru ekki mjög mörg ár síðan konur þurftu að fæða andvana börnin sín uppi á fæðingargangi, innan um öll nýfæddu börnin. Núna er komin sér stofa, Kristínarstofa, niðri á Kvennadeildinni þannig að maður er alveg í næði þar. Einnig er sorgin viðurkennd, að missirinn sé mikill og sár. Ekki eins og var hérna í den þegar fóstrinu var skóflað í burtu, foreldrarnir fengu ekki að sjá það og þau kvödd með orðunum að "reyna bara aftur". Á þessum tímapunkti er þetta sannarlega orðið barn, hún var algjörlega fullsköpuð, átti bara eftir að stækka. Ég ætla samt ekki að gera lítið úr því þegar fólk missir fóstur fyrr á meðgöngunni, fyrir flesta er það líka gríðarleg sorg að missa á fyrstu vikunum, tala nú ekki um ef fólk hefur verið að reyna lengi, búið að missa ítrekað o.s.frv. 

Ég var "heppin" að vera komin 18 vikur upp á dag þannig að ég átti rétt á 2 mánaða fæðingarorlofi, ef hún hefði fæðst degi fyrr þá hefði ég ekki átt rétt á neinu. Mér finnst ömurlegt að hugsa til þess að þegar missirinn verði fyrr að fólk þurfi að snúa til vinnu um leið og það treystir sér til (og hver á að meta það? Ég veit að ég er sjálf algjörlega óhæf til þess, hefði alveg örugglega mætt allt of snemma). Maður fer í gegnum allt ferlið, hríðir, útvíkkun, fæðingu og úthreinsun sem stendur í margar vikur! Í raun fær maður allan pakkann nema barnið, sem eitt og sér ætti að vera nóg til að fólk fái góðan tíma til að tjasla sér saman, andlega og líkamlega, án þess að vera með samviskubit gagnvart vinnunni.

Svo má auðvitað ekki heldur gleyma makanum sem var líka að missa barnið sitt, ég las í bæklingi frá Gleym mér ei að makar tala svolítið um þetta, þeir gleymast svolítið. Við 18 vikur á makinn líka rétt á 2 mánaða fæðingarorlofi en hvort sem missirinn á sér stað fyrir eða eftir það er mikilvægt að sýna viðkomandi skilning og jafnvel spyrja hvernig hann/hún/hán hefur það, ekki bara konan (eða aðilinn sem fæddi barnið). Hún þurfti jú vissulega að ganga í gegnum fæðinguna sjálfa en alltof oft þarf makinn (sérstaklega karlmenn) að bera harm sinn í hljóði og upplifir sig pínu útundan í sorgarferlinu. Allavega ágætt að hafa það bakvið eyrað ef einhver nákominn manni lendir í þessu.

En verandi ég þá gekk fæðingin auðvitað ekki þrautalaust fyrir sig! Ég missti rúmlega líter af blóði og var komin að mörkum þess að þurfa blóðgjöf og jafnvel sett í aðgerð. Sem betur slapp það nú til en svona blóðmissir er ekki grín! Ég reyndar lenti líka í þessu eftir brjóstnámið þannig að ég veit hversu langan tíma þetta tekur og  sem betur fer líka hvað hægt er að gera til að hraða batanum! Dæla í mig járni, C-vítamíni og B-12, og hvíla mig þegar ég er þreytt! Ég finn þó gríðarlegan dagamun á mér og er farin að geta labbað lengra en einn kílómeter í einu og aðeins byrjuð að lyfta aftur. Er til dæmis með töluvert miklar harðsperrur núna, sem er alveg súrsæt tilfinning! Ótrúlega gott að finna að vöðvarnir eru að taka við sér en mikið svakalega geta þær verið vondar! 😂

Og já að lokum, ég fékk símtal frá lækninum áðan þar sem var staðfest að barnið hefði ekki verið með þrístæðuna nema að mjög litlum hluta (2%)  þannig að eins og þetta blasir við okkur núna þá var það sennilega fylgjan sem gaf sig, elsku litla skinnið bara fékk ekki næga næringu í gegnum fylgjuna og því fór sem fór 💔

 Ok vó þetta er sennilega lengsta blogg sem ég hef skrifað, gamla bara byrjar af krafti í blogginu! Látum þetta duga að sinni, þar til næst...

2021

 Ég hef verið að hugsa um það upp á síðkastið hvað ég sakna þess að blogga, sakna þess að skrifa og koma frá mér hlutunum. Ég nenni eiginlega ekki lengur að henda í langa facebook statusa (þó að ég geri það nú alveg af og til!) en langar samt oft að skrifa um eitthvað sem ég er pæla, þannig að ég ákvað að gera tilraun með að endurvekja bloggið mitt, veit samt ekkert hversu langlíft það verður en það kemur bara í ljós, er á meðan er :)

Vá hvað tíminn er samt fljótur að líða, hef ekki bloggað síðan 2017, finnst eins og það sé styttra síðan ég henti í færslu! En síðan þá hefur ýmislegt gerst, ég flutti í Borgarnes, keypti hús, gifti mig, fékk mér hund og kött og byrjaði að kenna í Grunnskólanum í Borgarnesi. Þetta er útsýnið frá húsinu okkar, ég er þakklát fyrir það á hverjum degi!

Þar sem við vorum nú gift og komin í eigin húsnæði þá ákváðum við að láta reyna á að það að eignast afkvæmi saman. Það var töluverð þrautaganga en tókst í þriðju glasatilraun og áttum við að eiga núna í ágúst. Við misstum þó fóstrið eftir 18 vikna meðgöngu, núna í byrjun mars. Það var lán í óláni að ég var komin 18 vikur upp á dag þannig að ég á rétt á 2 mánaða fæðingarorlofi (ef hún hefði fæðst degi fyrr þá hefði ég ekki átt rétt á neinu). Ég missti töluvert mikið blóð í aðdraganda fæðingarinnar og hef því þjáðst af mjög miklu orkuleysi síðustu vikur en finn dagamun á mér, enda dugleg að dæla í mig járni og öðrum vítamínum.

Meðgangan sjálf var líka frekar erfið, ég var mjög þreytt og þjáðist af mikilli ógleði þannig að æfingar og önnur hreyfing hafa ekki verið í forgangi og vá hvað ég er í vondu ásigkomulagi núna! Man ekki eftir því að hafa nokkurn tímann verið í svona vondu standi! En ljósi punkturinn er sá að núna liggur leiðin bara upp á við! En já, það er líka eitt af því sem ég er spennt fyrir að blogga um, að vinna sig upp úr algjöru þroti! 

Annars er aldrei að vita í hvaða átt bloggið mun stefna, verður sennilega bara geðþóttaákvörðun hverju sinni, mér finnst oft mjög fyndið að lesa gamlar færslur, þvílíka grillveislan sem var oft í gangi! En nú er ég orðin eldri og mögulega aðeins vitrari! Við sjáum hvernig þetta fer 😂

Ooooog af engu tilefni þá ætla ég að enda færsluna á hundinum mínum honum Rökkva 💓

Þar til næst...

Heilsublogg

(Þetta er færsla sem ég skrifaði árið 2017 en birti aldrei, ákvað að láta hana flakka núna :)) 

Ég veit ekki alveg hvar ég á að byrja, það er af svo mörgu að taka!

Ástæðan fyrir því að þetta er mér frekar hugleikið er að ég er töluvert innvinkluð í líkamsræktarbransann og búin að vera það hátt í 20 ár! Fattaði um daginn að í ár er sautjánda árið mitt í þjálfun! Jæks!

En flestar auglýsingar eru á þessa leið:"Hugsaðu um heilsuna!" En svo það sem ég sé inn á líkamsræktarstöðvunum og í kringum mig, þá ekki síst á samfélagsmiðlunum, á alls ekkert skylt við heilsurækt. Alltof margir eru að æfa bara alltaf með það að markmið að grennast/léttast og eru í stöðugu sjálfsniðurrifi með því. Það er aldrei neitt nógu gott, engin æfing nógu góð eða engin tala á vigtinni fullnægjandi.

Ég hef aðeins velt fyrir mér hversu mikið ég eigi að persónugera þessa færslu en mér finnst samt mikilvægt að fólk viti að ég hef persónulega reynslu af því sem ég er að skrifa um akkúrat núna. Ég hef verið tæpum 20 kílóum þyngri en ég er í dag og ég hef stundað grimmt sjálfsniðurrif. Um það bil fyrstu 25 ár ævi minnar þá sá ég ekkert jákvætt við sjálfa mig. Ég hefði ekki getað bent á einn stað á líkamanum og sagt eitthvað jákvætt um hann, eða bara almennt um sjálfa mig.

Þegar ég var sem verst þá misnotaði ég ljósabekki (hataði þessa hvítu húð), gekk með litalinsur (því ég var augljóslega með ógeðslega ljótan augnlit), mér leið eins og ég gæti drepið manneskju með þessa oddhvassa nefi mínu og svo til að toppa það þá er ég með kanínutennur, og varir sem eru svo þunnar að þær eru nánast bara strik. Ég horfði í spegilinn og hugsaði með mér hvað ég væri ljót, daglega. En ok, ég var kannski ljót en kannski myndi hjálpa mér ef ég væri grönn! Þá væri ég kannski eftirsóknarverð. Þannig upphófst útlitsþráhyggjan. Þannig að besta hugmynd í heimi þegar maður er með útlitsþráhyggju er að keppa í fitness! Þá átti aldeilis að ná tökum á þessu í eitt skipti fyrir öll! Ná draumaforminu og halda því! As if....

Ég var byrjuð að þróa með mér átröskun áður en ég tók þátt í því bíói en eftir þessar tvær keppnir sem ég tók þátt í þá náði hún nýjum hæðum. Það tók mig nokkur ár að vinna mig út úr því en sem betur fer tókst það og hefur ekki látið á sér kræla í meira en 10 ár núna.

Það sem var pínu turning point hjá mér var að ég sá mynd af Arnold Schwarzenegger, sem þá var um sextugt, ber að ofan á ströndinni. Hann var orðinn gamall og krumpaður. Þá hugsaði ég með mér að það skipti engu máli hvort ég væri með six pack 25 ára eða ekki, við endum öll svona! Auðvitað er fínt að vera með markmið í ræktinni og allt það, en þegar markmiðin trufla eðlilega sýn á það sem skiptir máli í lífinu þá getur þetta ekki lengur talist heilsurækt.

Stundum hittir maður fólk í lífinu sem hefur raunveruleg áhrif á mann. Eitt sinn hitti ég konu sem sagði mér að það hefði breytt öllu fyrir hana að byrja að hugsa vel um sjálfa sig. Hljómar einfalt huh! En til dæmis þegar hún var að setja á sig krem þá var það gert af umhyggju fyrir sjálfri sér og til að næra húðina. Ekki enn eitt kremið til að losa við helv... appelsínuhúðina eða whatever (þó að appelsínuhúð sé eðlilegasti hlutur í heimi þegar maður er kvenmaður!) Ég tók þetta til mín og breytti mínu hegðunarmynstri gagnvart sjálfri mér. Það var ótrúlegt frelsi að sætta mig við að þó að ég væri ekki sætasta/klárasta/sterkasta/o.s.frv. stelpan á ballinu þá væri ég samt bara kannski allt í lagi þrátt fyrir allt. Ég segi oft að ég hafi fundið hamingjuna í meðalmennskunni!


Auðvitað tók mörg ár að brótast út úr þessu mynstri en ég held að löngunin til að bæta sig sé mannbætandi í sjálfu sér og ég var stöðugt að leita leiða til að láta mér líða betur og vera sáttari við sjálfa mig. Ég las bók sem heitir "Hámarks árangur" og þar var kafli sem breytti lífi mínu. Ég var búin að leyfa biturleika að hreiðra um sig en þessi kafli hjálpaði mér að losa mig úr honum, fyrirgefa og halda áfram með líf mitt.


Ég fór líka að æfa á heilbrigðum forsendum. Það er rosalega niðurdrepandi að vera alltaf að æfa fyrir fituprósentu og tölu á vigtinni, fyrir utan að lífið breytist ekkert þó að maður komist í draumaþyngdina, maður situr alltaf uppi með sjálfan sig. Þannig að ég fór að æfa til að vera heilbrigð. Halda hnénu á mér í standi (er með brjóskeyðingu í hnénu og komin með skakka mjaðmagrind eftir að hafa haltrað í 4 ár þar sem ég var alltaf að rembast í æfingum sem ég átti ekki að vera að gera og ekki gera æfingarnar sem ég átti að vera að gera!) Mig langaði að líða vel í skrokknum, verða sterkari og fá betra þol.

Fyrir mig breytti mjög miklu að hætta að djamma. Áfengið sem slíkt er ekki vandamál hjá mér, en lífsstíllinn sem fylgir því braut alltaf niður allt sem ég var að reyna að byggja upp. Enda þegar ég "hætti" að drekka þá fannst mér ég græða heilan aukadag í hverri viku! Núna nota ég helgarnar vel í að æfa, þrífa og gera eitthvað skemmtilegt með stráknum mínum og mæti svo fersk inn í nýja vinnuviku á mánudögum, er ekki mestan part vikunnar að tjasla mér saman eftir djammið. Svo þegar ég var loksins að jafna mig þá fór ég aftur á djammið!

Ég hætti öllu sem heitir megrun og nammidagar, ef mig langar í nammi þá fæ ég mér bara smá og held svo bara áfram að borða þokkalega hollt þess á milli. Alltof oft hugsaði ég:"oh ég er búin að klúðra öllu fyrst ég fékk mér þessa kökusneið, ég get þá alveg eins bara klárað alla kökuna og byrjað bara aftur á morgun!" Sem er auðvitað það heimskulegasta sem maður getur gert! Ein kökusneið hér og þar gerir engan skaða ef 70-80% af tímanum er í lagi, en heil kaka hefur hins ekkert sérstaklega góð heilsufarsleg áhrif, allavega ekki ef það er að gerast mjög oft.


En heilsurækt er svo margt annað en bara að æfa/hreyfa sig reglulega. Að vera heilbrigður og hamingjusamur er samspil svo margra þátta.


Þetta blogg átti aldrei að verða svona langt, til hamingju ef þú ert ennþá að lesa! haha

En eins og ég sagði áðan þá finnst mér gott að vera laus við áfengi. Aðrir þættir sem skipta miklu máli eru að sofa nóg, borða reglulega og drekka nóg af vatni.

Ég er með nokkur hjálpartæki sem hafa gagnast mér í áttina að betra lífi, það eru hlutir eins og að:

- Taka D-vítamín og fjölvítamín reglulega (og tek járnskorpur af og til, tek þá C-vítamín með til að hámarka upptöku járnsins)
- Taka acidophilus og trefjar á hverjum degi
- Drekka nóg af vatni.
- Einfalda líf mitt, losa mig við hluti og ekki kaupa óþarfa drasl (gengur ekki alltaf nógu vel!)
- Vekjaraklukka sem vekur mann með dagsbirtu.
- Vatnskoddi.
- Reyna að tileinka mér núvitund.
- Og svo kannski það mikilvægasta, ég get séð eitthvað fyndið út úr nánast öllu og farin að gera grín að hlutum (sem snúa að sjálfri mér) á mjög óviðeigandi tímapunktum, en þannig bara held ég geðheilsu í gegnum erfið verkefni.

Að vera samkvæmur sjálfum sér

Mér finnst ótrúlega gott að eldast, síðustu árin hef ég vandað mig við að taka ákvarðanir í lífinu og eftir því sem meira jafnvægi kemst á hausinn og tilfinningarnar þeim mun betri verður ákvarðanatakan.
Ég átti samtal í gær þar sem ég var að tala um að það er samt pottþétt einhver þarna úti sem finnst maður vera fífl, og þegar ég var yngri þá var ég vissulega oft fífl. En það er hægt að ákveða að vera ekki fífl og ég tók ákvörðun um það fyrir ansi mörgum árum að reyna að vera ekki fífl. Hefur gengið misvel en ég vona svo innilega að flestir sem umgangist mig í dag finnist ég ekki vera fífl. Ég er vissulega skoðanaglöð og hef sterkar skoðanir og ríka þörf til að tjá skoðanir mínar, en hef æft mig í að setja þær fram á málefnalegan hátt. Þó að það færist hiti í rökræðurnar að halda sig við málefnið, að fara ekki í manninn no matter what. Auðvitað hefur maður sagt eitthvað sem maður hefði ekki átt að segja en þá þarf maður bara að taka á honum stóra sínum og biðjast afsökunar, annars er maður algjört fífl.

Ég held persónulega að þetta sé allt spurning um ákvörðun, að þó að maður sé pirraður eða illa upplagður að láta það ekki bitna á öðrum, að leyfa sér ekki að vera dónalegur við afgreiðslufólkið í búðinni o.s.frv,sem sagt að leggja sig fram við að koma vel fram við alla, alltaf. Því miður bitnar pirringur of oft á þeim sem standa manni næst en það er þá val að segja ekki eitthvað sem særir. Og enn og aftur að kunna að biðja afsökunar. Og passa sig svo á að borða reglulega ;)

En já, þegar maður er að reyna að vera ekki fífl, jafnvel bara svolítið almennilega manneskja, þá er samt ótrúlega erfitt að vera samkvæmur sjálfum sér! Ég er til dæmis að reyna að vera dugleg að flokka en ég veit til dæmis ekkert hvar ég á setja álpappír! (ef einhver veit það þá má sá hinn sami segja mér það!) Ég vil ekki kaupa vörur af Ali express vegna þess að þar er stuðst við barna- og vinnuþrælkun, en svo versla ég í H&M og geng í Nike sem eru ekki barnanna best í þessu! En það er til listi yfir framleiðendur sem neita að taka þátt í þessu, til dæmis Adidas og Under Armour svo dæmi séu nefnd af íþróttavörumerkjum. Framleiðendur sem hlíta lögum um lágmarkslaun, aldur starfsmanna og hvíldarákvæði þannig að ég mun í auknum mæli beina viðskiptum mínum þangað í framtíðinni.

Það sem fer bara rosalega mikið í taugarnar á mér er að þessi risa fyrirtæki sem velta milljón, trilljón, billjónum, geti ekki séð sóma sinn í að koma vel fram við fólk! Að þeim finnist í lagi að misnota sér neyð annara með því að láta börn vinna við framleiðsluna, að fólk vinni myrkranna á milli, fái ekki einu sinni lágmarkslaun, ef þau fá þá laun yfir höfuð!

Maður er svo vanmáttugur eitthvað einn í sínu horni að reyna að bjarga heiminum á meðan fólk og fyrirtæki sem gætu raunverulega breytt svo miklu, fyrir svo marga , velur að gera það ekki! Eykur jafnvel á eymd þeirra ef eitthvað er :-/

Jæja nóg af tuði bili, ætla að fara að knúsa barnið mitt fyrir svefninn og þakka fyrir að við fæddumsst á Íslandi en ekki á einhverjum ruslahaug í Indlandi. Later...

BRCA blogg

Mér fannst við hæfi að skrifa færslu í tilefni þess að á morgun, 8.feb., er ár síðan ég fór í fyrirbyggjandi brjóstnám.

Ég greindist með BRCA genið 2015, viku eftir að mamma dó úr brjóstakrabbameini. Amma lést líka úr brjóstakrabbameini þegar ég var 10 ára. Að vera með BRCA genið og miðað við okkar ættarsögu þá voru mér gefnar um 50-80% líkur á að fá brjóstakrabbamein fyrir sjötugt (líkurnar aukast sem sagt með hverju árinu).

Í ljósi þess að margar frænkur mínar hafa greinst og jafnvel látist úr brjóstakrabba rétt um og yfir þrítugt þá fannst mér ekki eftir neinu bíða. Fyrir mig persónulega var þetta ekki erfið ákvörðun. Það eina sem ég syrgði var að geta ekki haft fleiri börn á brjósti en í ljósi þess að ég var að verða 37 ára þá gefur það augaleið að lífsklukkan tikkar og alls ekkert víst að ég muni eignast fleiri börn. Þegar ég og krabbameinslæknirinn minn vorum að fara yfir þetta þá gekk hann alveg á mig, enda er þetta mjög stór og óafturkræf aðgerð þannig að þau þurfa að vera alveg viss um að maður sé tilbúinn að ganga í gegnum þetta. Hann spurði mig hvort ég væri hætt að eiga börn, ég sagði að ég gæti hreinlega ekki svarað því. Þá spurði hann hvort ég gerði mér grein fyrir því að ég gæti ekki verið með fleiri börn á brjósti eftir þessa aðgerð, ég svaraði honum því að ef til þess kæmi þá þætti mér mikilvægara að vera á lífi fyrir þau. Auk þess sem það er ekki víst að ég eignist fleiri börn en hins vegar á ég eitt barn, pabbi hans er ekki inni í myndinni þannig að hann þarf extra mikið á mér að halda, ég gerði þetta fyrst og fremst fyrir hann.

Hann fann það alveg strax að ég var greinilega tilbúin þannig að ferlið var sett af stað. Nokkrum vikum síðar komu svo í ljós stækkun og frumubreytingar í öðrum eggjastokknum þannig að þá var þetta eiginlega allt keyrt í gegn, annar eggjastokkurinn var tekinn 15.des 2015 og svo tvöfalt brjóstnám 8.febrúar 2016.

Ég er svo steikt eftir aðgerðir, ég er reyndar alltaf fáránlega fljót að jafna mig en svo er ég líka bara asni stundum. Eftir eggjastokkaaðgerðina þá var mér sagt að ég mætti ekki lyfta neinu þyngra en 10 kg næstu 4-6 vikurnar, ég samþykkti það auðvitað. 2 vikum eftir aðgerð keypti ég nýjan sófa. Svo er verið að keyra hann heim til mín og sendibílstjórinn hringir:"Hæ ég er á leiðinni, er ekki einhver til að bera sófann á móti mér?" Ég:"Jú ég er heima."

Ég var sem sagt búin að GLEYMA að ég hafði verið í aðgerð og bar með honum 110 kg sófa (í þremur pörtum 20kg, 30kg og 60 kg), svo setti ég sófann saman ein. Fór svo í matarboð um kvöldið og skildi ekkert í því af hverju ég byrjaði að fá verki, ég fattaði það sem sagt ekki fyrr en daginn eftir að ég hefði auðvitað ekkert átt að bera þennan sófa, né setja hann saman!

En já, það er mjög skrýtið að hugsa til þess að það sé komið ár síðan ég fór í brjóstnámið, mér finnst þetta svo langt síðan en samt svo stutt. Fyrstu dagarnir á spítalanum voru ekkert spes! Ég var með morfín í æð sem gerði það að verkum að ég ældi eins og múkki og svo var ég með lágan blóðþrýsting fyrir en fyrstu dagana þá var hann um 70/34! Ég gat sem sagt varla staðið í lappirnar en svo var stöðugt verið að segja mér að hreyfa mig svo að ég fengi ekki blóðtappa! Þannig að ég hreyfði mig auðvitað samviskusamlega og ældi þess á milli! Endaði reyndar með að ég bað um að morfínið væri tekið á þriðja degi, ég gat ekki meir, þetta var ógeð! Aðallega ógleðin, vá hvað ég hata að vera óglatt! En fólk var ótrúlega duglegt að koma og heimsækja mig á spítalann, margir sem komu með mat handa mér þar sem spítalamaturinn var ekki beint til að hrópa húrra fyrir! En mér þótti ótrúlega vænt um allar heimsóknirnr og skilaboðin og annað, gott að finna hvað maður á góða að þegar raunverulega reynir á.

Ég fór svo heim eftir 5 daga á spítalanum með þau fyrirmæli að gera ekki handtak næstu 4-6 vikurnar. Þegar ég kom heim þá fór pabbi að vesenast með einhvern risapúða sem ég fékk þannig að þar með var ég eftirlitslaus í augnablik! Mér blöskraði svo rykið að ég fór að ryksuga! Með drenin hangandi og nýbúið að skræla mig að innan (too much info??) Ég var reyndar skömmuð töluvert, meira að segja krabbameinslæknirinn, þessi rólyndismaður, sagði:"Það er sennilega það heimskulegasta sem þú garst gert." Ekkert verið að skafa af hlutunum! Haha

En jæja þetta virtist ekkert hafa skemmt neitt og ég var svona þokkalega dugleg að hlýða, eins dugleg og hægt er að ætlast til af mér allavega! Þannig að eftir 6 vikur þá var ég útskrifuð með þeim orðum að ég mætti gera hvað sem er, þannig að ég spurði hvort ég mætti fara á íshokkíæfingu. Lýtaæknirinn minn, sem sá um uppbyggingu og er greinilega ekki vön að fá þessa spurningu, horfði á mig og svaraði:"Já þú mátt gera hvað sem er en aðal hættan er sú að þú dettir beint á brjóstin." Ég bara:"Uh ég var í handbolta í 25 ár og maður dettur aldrei eitthvað beint á brjóstin!"

Gaman að segja frá því að 3 mánuðum eftir aðgerð þá var ég að keppa íshokkíleik og datt beint brjóstin! Púðarnir snérust og ég þurfti að fara í aðra aðgerð og láta skipta þeim út, sú aðgerð tókst ekki alveg sem skyldi þannig að 2 vikum eftir þá aðgerð þá fór ég í aðra aðgerð! Ég átti svolítið skondið samtal við lækninn minn eftir þriðju aðgerðin, þá kom hún eftir að ég vaknaði og spurði hvernig ég hefði það. Ég svaraði:"Ég þori varla að segja það en ég er bara alveg fáránlega hress!" Þá hló hún og sagði:"Þú ert nú alltaf fáránlega hress!"

En síðan þá hef ég komist klakklaust í gegnum lífið :) Hef reyndar lítið komist á íshokkíæfingar en það stendur til bóta, talið við mig eftir það! ;)

Læt þetta uppgjör duga í bili og fæ mér kannski bara köku í tilefni dagsins :-D Svo getið þið reyndar beðið spennt, það er verið að gera heimildamynd um BRCA genið og mér var fylgt í gegnum ferlið. Ég veit reyndar ekkert hvenær hún verður sýnd en þessir tveir eltu mig allavega eins og skugginn meðan á þessu stóð :)

Later...

Æi af því bara...

Það er mjög merkilegt að horfa tilbaka og sjá hvernig lífið, viðhorf, gildi og væntingar hafa breyst. Ég er auðvitað búin að vera í allskonar pælingum um ýmislegt mjög lengi og á mínum yngri árum þá var ég MJÖG manísk! En sem betur fer hef ég róast mjög mikið í seinni tíð, stundum kannski full mikið! En ég myndi alltaf taka það framyfir "yngri mig"!

En já, ein samstarfskona mín spurði mig um daginn hvað fjölskyldunni minni fyndist um þetta allt saman og ég hafði í raun aldrei leitt hugann að því en áttaði mig á því þarna að ég er sennilega orðin skrýtni fjölskyldumeðlimurinn! Fékk það svo staðfest í fyrradag þegar bróðir minn skrifaði upp úr þurru á status þar sem viðkomandi hafði sagt að við systkinin værum einstök (eftir viðtal við Huldu sys útaf BRCA dæminu) að ég væri einstökust! Hann var auðvitað bara að umorða "skrýtnust"! Mér líður stundum eins og ég sé korter í Amish miðað við pælingarnar sem eru í gangi! haha en þó að þessu fylgi að ég sé álitin skrýtin þá sé ég mest eftir því að hafa ekki byrjað á þessu miklu fyrr, að finnast ég ekki þurfa að fylgja öllu þessu rugli sem er í gangi hérna. Sennilega þurfti ég að flytja út til þess, en svo er það líka kosturinn við að eldast að maður verður miklu sáttari í eigin skinni og hættir að spá í hvað öðrum finnst. Allavega ég, ég hef allt sem ég þarf og finnst ég ekki alltaf þurfa að vera að rembast við að fá meira. Það er samt svolítið lenska hérna heima að "glorify-a" "árangur" (hvað sem það nú er). Eins og það sé aumingjaskapur að vera sáttur við það sem maður er og hefur akkúrat þá stundina, við erum svolítið eins og hamstrar í hamstrahjóli, hömumst og hömumst en vitum í raun ekki alveg eftir hverju við erum að sækjast.

Bilunin hérna heima sýnir sig kannski best á því að stærsti hópurinn hjá Umboðsmanni skuldara er ungt fólk, vegna neyslulána. Samt er hvergi hærra hlutfall af ungu fólki sem vinnur meðfram skóla. Við byrjum mjög ung að vinna meðfram námi og vinnum oft mjög mikið, en einhvers staðar er villa í forritinu! Við kunnum ekki að spara og safna fyrir hlutunum, við þurfum að eiga allt og eignast það strax! Það merkilega er samt að þó að maður hætti svo að rembast við þetta allt saman að það er enginn að spá í þetta, eða allavega ekki þannig að ég verði eitthvað vör við það. Og ef svo er þá gæti mér ekki verið meira sama. Við vorum einmitt að ræða þetta uppi í vinnu um daginn og ég sagði að ég ætti bara um 4 peysur sem ég nota í vinnuna og það er þvílíkt frelsi að þurfa ekki að spá í hverju ég á að fara, það er alltaf einhver þeirra hrein inni í skáp. Þá sagði ein (í gríni):"Já við vorum einmitt að tala um að þú værir alltaf í sömu fötunum". Og ég svaraði, og meinti það svo innilega:"Það er einmitt frelsið, þó að þið væruð að því þá væri mér alveg sama!" En fyrir utan það þá held ég að það sé enginn í alvörunni eitthvað að spá í það hverju maður klæðist dags daglega. Allavega enginn sem tilheyrir mínum vinahópi og afar ólíklegt að þannig einstaklingur álpist þar inn! Reyndar held ég að fólk sé almennt ekkert þannig að spá í öðrum, allir svo uppteknir af sjálfum sér og því hvað aðrir eru að hugsa um þá.

Vá þetta var eiginlega blogg um ekki neitt! Ætla samt að henda þessu út,
kveðja, þessi skrýtna :)

Hjarðhegðunin

Við Íslendingar erum alveg ótrúleg þegar kemur að þessari blessuðu hjarðhegðun. Eflaust er þetta svipað í öðrum löndum en ég varð ekki svona vör við þetta þar sem ég bjó í Englandi. Mest áberandi þessi misserin er sennilega þegar kemur færsla í "Skreytum hús" grúbbuna, þá VERÐA allir að eignast þann hlut og láta sig hafa það að mæta í biðröð eldsnemma og lenda jafnvel í slagsmálum útaf HILLUM!

Svo er önnur hver manneskja komin með stiga inn í stofu til sín, til að geyma teppin sín á, eflaust hafa einhverjir líka keypt teppi til að eiga teppi til að geyma á stiganum sínum en ég gat nú ekki annað en hlegið þegar ég sá færslu frá manneskju sem birti mynd af nýja stiganum sínum með spurningunni:"Ég var að kaupa þennan, hvernig á maður að nota hann?" Þá var sem sagt hlaupið til og keyptur stigi af því ALLIR aðrir voru að því án þess að hafa neina hugmynd um hvernig viðkomandi ætlaði svo að nota stigann þegar hann væri kominn í hús!

Ég held að fyrsta skrefið hjá öllum sé að bakka út úr þessu rugli, lífið verður ekkert betra þó að maður eignist nýjasta Omaggio vasann UM LEIÐ og hann kemur í verslanir, eða ALLA Múmín bollana eða ALLA litina í Ittala kertastjökunum. Auðvitað vill fólk hafa fallegt heima hjá sér en ef þessar hillur eru svona ómissandi þá hljóta þær líka að vera spennandi eftir tvo mánuði, þá er væntanlega komin ný sending og maður getur farið í rólegheitunum keypt sér hana, einhvern veginn komst maður af án hennar fram til þessa, tveir mánuðir til eða frá geta ekki skipt sköpum.

Þannig að það er raunverulega tvennt sem þarf að kom til þegar maður er að einfalda umhverfi sitt,losa sig við dót og hætta að kaupa dót (minnka það allavega verulega)!

Kon Mari leggur til að allir hlutir sem veita manni ekki gleði fái að fjúka. Margir hlutir fá að taka pláss heima hjá manni þar sem maður kann ekki við að láta það frá sér útaf samviskubiti gagnvart gefandanum. Meðvirkni heitir það víst á góðri íslensku ;) En ég hef huggað mig við að það er pottþétt einhver þarna úti sem mun virkilega kunna að meta hlutinn þannig að ég þakka hlutnum fyrir vel unnin störf og læt hann svo frá mér samviskubitslaust.

Fín og vel með farin föt sem strákurinn er vaxinn upp úr hef ég farið með til Hjálparstofnunar Kirkjunnar, mér finnst auðveldara að láta þau frá mér þegar ég veit að þau verða gefin til fólks sem hefur lítið á milli handannna og þarf meira á þeim að halda heldur en fataskápar eða geymslukassar hér heima. Ég hef líka farið með allskonar í Konukot (þau taka við öllu, það sem skjólstæðingar þeirra geta ekki notað er selt á markaði hjá þeim) og svo ógrynni í Rauða Kross gámana (það má líka fara með illa farin föt þangað þar sem mjög mikið af því sem fer til þeirra fer beint í endurvinnslu, aðalatriðið bara að þau séu hrein).

Kon Mari leggur til að maður hreinsi út eftir lista (sjá mynd).

Þetta er sniðugt að mörgu leyti þar sem flestum finnst auðveldast að losa sig við fatnað og svo þegar maður kemur að hlutum með tilfinningagildi (myndir o.s.frv.) þá á maður orðið auðveldara með að sleppa tökunum. Hún hins vegar vill að maður taki allt í einu, safni til dæmis ÖLLUM flíkum á heimilinu í hrúgu og fari svo í gegnum hverja og eina og ákveði hvort maður vilji losa sig við eða eiga. Mér fannst það svolítið yfirþyrmandi og byrjaði í minni skrefum, notaði oft kvöldin þegar guttinn var sofnaður og fór þá til dæmis í gegnum skápinn á ganginum, eitthvert annað kvöld fór ég í gegnum baðherbergisskápinn o.s.frv. Meðal annars af því að ég nennti ekki að hafa allt á rúi og stúi á meðan þessu öllu stóð en það er mjög erfitt að ætla að fara í gegnum heilan flokk á einum degi. Hún talar um að að gera þetta fljótt og örugglega og þá er talað um að 6 mánuðir séu stuttur tími. Hver og einn þarf eiginlega bara að finna út hvað hentar sér best, aðalatriðið er bara að byrja :)

Ég ákvað að taka smá áskorun í janúar sem fólst í því að 1.janúar átti að losa sig við 1 hlut, 2.janúar 2 hluti og svo koll af kolli, samtals 496 hlutir í janúar. Sumir ákváðu að taka þetta enn lengra og losa sig við 2017 hluti árið 2017! En ég á hreinlega ekki nógu marga hluti til að taka þeirri áskorun!

Ég er sem sagt á lokametrunum í janúar áskoruninni og ætla því að láta þetta gott heita í bili og fara að losa mig við restina af "clutterinu" mínu :)

Later...

Hvar skal byrja...

Þegar ég var að hugsa um hvað ég ætti að skrifa um þá panikkaði ég smá og var að vesenast með hvar ég ætti að byrja! Sem er sama hugsun og sækir á mann þegar mann langar að breyta lífi sínu! Ég ætla að nota sömu taktík og ég nota við flestar mínar athafnir, og sem ég er dugleg að ráðleggja öðrum.

En það er sem sagt alveg eins og maður borðar fíl. Einn bita í einu...

Ég held að "allt eða ekkert" hugsunarhátturinn sé það sem kemur oftast í veg fyrir að fólk nái að halda út í því sem það tekur sér fyrir hendur, hvort sem það er líkamsrækt, mataræði, borga niður skuldir eða hvaða markmið sem það setur sér. Í staðinn fyrir að vinna bara smátt og smátt í átt að markmiðinu þá ætlar fólk að sigra heiminn í einni tilraun. Raunveruleikinn er samt sá að maður mun misstíga sig einhvers staðar á leiðinni og þó maður haltri aðeins þá má maður aldrei stoppa. Ég sé þetta alltof oft í líkamsræktabransanum, manneskja mætir 6x í viku, rosa peppuð! Verður svo veik í eina viku og mætir næst eftir 6 mánuði! Þá er það hugsunin "oh allt er ónýtt" sem kikkar inn og það er beðið þar til hún kemst aftur í gír. Í staðinn fyrir að taka bara upp þráðinn sem maður hætti. Sama með mataræðið, einn kökubiti í morgunkaffinu "oh ég er búin að skemma allt! Jæja fokk it ég borða þá bara allt sem ég vil í dag og byrja aftur á morgun" (eða mánudag, eða næsta mánaðamót/áramót!), í staðinn fyrir að njóta bara kökunnar og halda sig svo við þann hádegismat sem maður hafði planað, það er jafnvægi og þannig er hægt að tileinka sér allar breytingar smátt og smátt.


Ég held að fyrsta skrefið í átt að einfaldara lífi er að taka ákvörðun um að taka ekki þátt í þessu rugli sem er í gangi! Allt stressið og neyslugeðveikin, við höfum val! Hversu oft hefur maður ekki heyrt "jah eftir því sem maður þénar meira þá eyðir maður bara meira." Eins og það sé eitthvað náttúrulögmál! Eftir að ég byrjaði að losa mig við umframdót (clutter) þá fannst mér erfiðast að "feisa" það hversu miklum fjármunum ég hef eytt í algjör rugl! Svo er maður með allskyns geymslubox og apparöt til að reyna að skipuleggja þetta allt saman en einhvern veginn var alltaf kaos! Ein besta setning sem ég hef heyrt er "you can´t organise clutter" og þetta er svo satt. Ég fæ að stela orðum frá einni úr úthreinsunarhópnum mínum, þar sem þetta á svo innilega við um mig líka:"Ég hélt alltaf að ég væri svo mikill draslari en ég átti bara alltof mikið af dóti".

Þegar maður hefur fengið óbragð í munninn yfir peningunum sem maður hefur eytt í óþarfa þá minnkar um leið löngunin til að kaupa meiri óþarfa! Ég velti betur fyrir mér hvort ég þurfi hlutinn eða langi í hann. Ef ég þarf hann þá að sjálfsögðu kaupi ég hann en ef mig langar bara í hann þá bíð ég í nokkra daga daga og yfirleitt langar mig þá ekki í hann lengur. Einstaka sinnum hef ég látið það eftir mér en það gerist sjaldnar og ég vanda valið betur.

Ég las bókina "Taktu til í lífi þínu" Eftir Marie Kondo (Kon Mari aðferðin) og hún kom mér vel í gang og hjálpaði mér að aftengjast hlutunum tilfinningalega, það er jú oftast það sem heldur aftur af manni við að losa sig við hluti (og að sjálfsögðu tók ég hana á bókasafninu eins og sönnum mínimalista sæmir ;)).

Ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra núna en ætla að enda þetta á fróðleiksmola frá Kon Mari sem mér finnst meika svo mikið sense. Hún tók sem dæmi að þegar maður er t.d. að læra fyrir próf fær maður aldrei meiri þörf fyrir að taka til! Það er af því að hugurinn á erfitt með að einbeita sér sér að því sem skiptir raunverulegu máli þegar það er kaos í kringum mann. Og þannig er það með lífið sjálft, ef það er óreiða í kringum mann þá er óreiða í hausnum á manni!

Ef þið viljið ná betri tökum á lífi ykkar, byrjið að losa ykkur við dót!

"Get clear on what matters by getting rid of everything that doesn´t"

Þangað til næst,
yours truly

Jebb þetta gerðist!

Vá komið eitt og hálft ár frá síðasta pósti, alltaf jafn skrýtið að renna í gegnum gamla pósta. Síðasti póstur frá því að mamma dó og jarðarförin ekki einu sinni búin. Það virðist vera svo ótrúlega langt síðan en samt er ennþá svo óraunverulegt að mamma sé dáin :-/

En síðan þá hefur líka ýmislegt gerst!

Ég byrjaði að æfa íshokkí, komst að því að ég er BRCA arfberi og fór í fyrirbyggjandi brjóstnám, blandaðist svo á furðulegan hátt inn í forsetakosningarnar í fyrra og lenti í íshokkíslysi og þurfti að fara í fleiri aðgerðir, svona svo fátt eitt sé nefnt! Kannski blogga ég meira um BRCA dæmið en nenni því engan veginn núna, hef verið dugleg að skrifa um það á facebook, ekkert ósennilegt að fyrst ég er að endurlífga bloggið að ég muni taka þá umræðu. Ég ákvað strax að ég ætlaði að vera opin með þetta og hjálpa til við að opna umræðuna og fræða fólk um hvað þetta þýðir allt saman. Eða það er alveg pottþétt að ég á eftir að skrifa um það, ég nenni því bara ekki núna...

Það er nefnilega annað sem á hug minn allan þessi misserin! Og ég ákvað að byrja að blogga aftur um það því þá getur fólk komið sjálfviljugt inn á bloggið mitt í staðinn fyrir að ég fylli fréttaveiturnar hjá fólki sem hefur engan áhuga á málefninu :)

En já, þá að pointinu! Síðustu árinu þá hef ég stöðugt verið að vinna í að gera lífið betra, vann mikið í sjálfri mér, skipti út vondum siðum og venjum fyrir betri siði og venjur o.s.frv.

Fyrir um ári síðan byrjaði ég svo að pæla í mínimalisma. Sá viðtal við tvær stelpur og fór í grúppuna "áhugafólk um mínimaliskan lífsstíll" og fann strax að þetta var eitthvað sem mig langaði að tileinka mér. Og VÁ hvað lífið hefur breyst til hins betra! Ég vil samt taka fram að ég er enginn sérfræðingur um þetta málefni, mér finnst ég komin vel á veg með þetta en á líka ansi langt í land á svo mörgum sviðum. Þannig að ég ætla bara að blogga svolítið um mitt ferðalag og mínar pælingar í þessu og koma með fróðleik sem ég les mér til, ef einhver getur tileinkað sér eitthvað af því þá er það frábært.

Ég nenni samt eiginlega ekki að blogga meira um þetta akkúrat núna en er allavega búin að glæða bloggið mitt lífi aftur þannig að nú getiði byrjað að bíða spennt eftir næstu færslu ;)

Later :)

Síðan síðast...

Ég er tvístígandi hvort ég eigi að blogga um þetta, kannski aðeins of persônulegt, en bloggið mitt hefur svo sem alltaf verið persónulegt, enda hugsa ég það meira fyrir sjálfa mig en nokkuð annað. Það hefur alltaf reynst mér vel að tala og skrifa um hlutina, þannig einhvern veginn held ég gleðinni og geðheilsunni. Var reyndar viðbúið að ég myndi bogna aðeins núna, ein í útlöndum (er að fara í brúðkaup hjá vinkonu minni í Henley), eftir að hafa ekki fengið neitt breik í sumar. Sumarlokunin á leikskolanum, veikindi mömmu og svo tók vinnan við. Þannig að það var alveg viðbúið að eitthvað myndi bresta þegar ég fengi smá tíma til að anda, og þá blogga ég!

En eftir síðasta blogg þá gerðist það að mamma lést eftir stutt veikindi. Ég hef aðeins tjáð mig um það á Facebook og ætla svo sem ekkert að ræða veikindin sem slík en þetta gerðist allt mjög snögglega. Hún var með krabbamein en var ekkert að deyja úr því (ekki strax allavega), þetta kom bara eins og þruma úr heiðskíru og allt í einu var hún dáin. Ég satt að segja er ekki að ná að meðtaka það. Ég átti reyndar mjög bágt síðustu vikuna, þegar það var ljóst í hvað stefndi og svo þegar hún dó. Strax daginn eftir þá bara einhvern veginn dofnaði ég, stundum á kvöldin þá hellist þetta yfir mig en annars næ eg ekki að tengja við að mamma sé dáin :( Ég bara trúi því ekki að það hafi í alvörunni gerst. Það kom hvert áfallið á fætur öðru síðustu mánuði en alltaf leit það svo betur út en virtist í fyrst og vonin kviknaði, svo bara spírallaðist þetta á engum tíma í eitthvað sem ég var engan vegin viðbúin. Hún ætlaði að hætta að vinna í vor og hefði með réttu átt að eiga góð 10-15 ár eftir. En maður er reyndar löngu búinn að læra að Lífið er ekki alltaf sanngjarnt...

En ég er svo þakklát fyrir að hafa orðið ólétt af litla slysabarninu mínu og flutt heim á sínum tíma. Ég bjó hjá mömmu og pabba fyrsta árið og gat gefið þeim nafna sem gerði svo enn betur og varð mesti ömmu- og afastrákur í heimi, hann til dæmis kallaði ömmu sína alltaf "mömmu", enda er búið að vera algjörlega ómetanlegt að eiga þau að og ég er svo þakklát fyrir að hafa fengið að eiga þennan tíma með mömmu og að hafa getað verið hjá henni þegar hún þurfti á okkur að halda, eftir að hafa alltaf verið til staðar fyrir okkur.

Ég kvíði töluvert fyrir jarðarförinni af því að ég er satt að segja dauðhrædd við að þá verði þetta raunverulegt, að ég átti mig á að þetta hafi í alvörunni gerst :(

En vá hvað ég er með mikið af góðu fólki í kringum mig! Þvílíkt sem ég hef fundið fyrir miklu hlýhug í formi knúsa, skilaboða, símtala, heimsókna og fleira! Eins í aðdragandanum þá var ótrúlegasta fólk að bjóðast til að hjálpa með Bjarna Lár svo að ég gæti farið og setið aðeins hjá mömmu o.s.frv. Takk takk takk! Mér þykir endalaust vænt um það <3

Í síðustu viku þá fékk ég líka að vita að ég er með svokallað BRCA2 gen, eða svonefnt krabbameinsgen, sem eykur líkur á brjóstakrabbameini og í eggjastokkum margfalt. Þannig að það er núna farið í ferli og ég þarf að leggjast undir feld og íhuga næstu skref. Hvort ég taki Angelinu Jolie á þetta og láti fjarlægja brjóstin sem forvörn eða að vera í stíflu eftirliti, en þetta kemur allt í ljós, byrja á að hitta lækni í næstu viku og ætla að melta þetta allt saman.

En bróðir minn var líka boðaður í tékk og margir eru hissa á því en karlmenn geta líka fengið brjóstakrabbamein, mér skilst að 3 af hverjum 100 sem fá brjóstakrabbamein séu karlmenn. Þannig að viljiði í guðanna bænum elsku karlmenn, ef þið finnið hnúð í brjóstunum láta athuga það. Það gæti verið stíflaður fitukirtill en það gæti líka verið krabbameinsæxli, betra að vera öruggur en sorry!

En ég grínaðist með það í síðustu að ég ætti eiginlega að kaupa mér lottómiða, það hlyti að fara að detta inn einhver þvílík heppni hjá mér! En svo gleymdi ég því nottla og var líka búin að gleyma að ég ætti miða í happdrætti DAS þannig að það var mjög óvænt ánægja þegar ég fékk email um að ég hefði fengið happdrættisvinning! Var að vonast eftir einhverjum milljónum en fékk 20.000.- Það á samt eftir að koma sér àgætlega hérna úti, geta dressað strákinn upp fyrir veturinn :)

Jæja ætla að láta þetta duga, þarf að sofa aðeins í hausinn á mér svo að ég muni vera fersk á morgun. Góða nótt <3

Hættu þessu væli og njóttu þess að vera með barninu þínu...

Nú hef ég séð nokkra pósta varðandi þetta málefni og sitt sýnist hverjum. Ég lá upp í rúmi og gat ekki sofnað og fannst ég verða að koma þessu frá mér :)

Málefnið er sem sagt sumarlokanir í leikskólum. Ég held að ég hafi ALDREI kvartað yfir hlutskipti mínu sem einstæð móðir, nánast strax frá upphafi meðgöngunnar var ég ofurspennt yfir nýja hlutverkinu og ekki breyttist það eftir að hann fæddist. Ég hef aldrei upplifað biturleika þó faðirinn hafi aldrei verið inn í myndinni og hef alltaf tekið öllu með þokkalegu jafnaðargeði og bara gert það sem hefur þurft. Ég var byrjuð að þjálfa þrjá daga í viku, 2 tíma í senn, þegar hann var eins mánaða gamall, þar sem ég hafði flutt heim á miðri meðgöngu og hafði misst öll réttindi og fékk ekkert fæðingarorlof. Þegar hann var 5 mánaða gamall þá var ég komin í 100% dagvinnu líka. Ég ákvað þó strax að þjálfa ekki oftar í viku, þó að eftirspurnin hafi alveg verið til staðar, því að ég ætlaði ekki að eyða meiri tíma frá syni mínum, peningar koma og fara en tíminn með börnunum kemur aldrei aftur. En já síðan þá hef ég alltaf verið í 120% vinnu og nánast allur minn tími utan þess fer í að vera með Bjarna Lár, enda eigum við virkilega gott og náið samband. Mér finnst ég algjörlega heppnust í heimi að fá að vera mamma hans...

Aftur að sumarlokununum, nú er það þannig að leikskólar í Reykjavík loka á ákveðnum tíma og fólk þarf bara að taka því. Auðvitað kemur það misjafnlega við fólk, sumir eru skikkaðir í frí í sinni vinnu í maí, júní eða ágúst, en leikskólinn lokar í júlí, augljóst óhagræði! Ein sem ég þekki fór í frí í júní og maðurinn hennar í ágúst og eins hún sagði ef þau hefðu til dæmis fengið að skipta fríinu niður þá hefðu börnin fengið 2 vikur með mömmu sinni í júní og 2 vikur með pabba sínum í ágúst, en af því að fyrirkomulagið er eins og það er þá fór þeir í 4 vikna frí með hvorugu foreldrinu í júlí! Auk þess sem það er augljóst óréttlæti þegar fólk með leikskólabörn fær alltaf frí í júlí á sínum vinnustað og hinir þurfa að sætta sig við að fara á öðrum tíma.

Það er í lögum að barn skuli fara í 4 vikna samfellt frí, ég veit ekki hvort það sé vegna þess að norskir fræðingar segja að barn þurfi 4 vikur samfellt með foreldrum sínum eða hver ástæðan er. Ef foreldri er almennt ekki duglegt að eyða gæðatíma með barninu sínu þá er það ekkert að fara að bjarga sér fyrir horn sem eitthvað fyrirmyndarforeldri þó að viðkomandi eyði 4 vikum með því að sumri til. Að sama skapi, ef foreldri er duglegt að eyða gæðastundum með barninu sínu alla jafna þá mun barninu ekki verða meint af þó að fríinu verði skipt upp í 2x 2 vikur (ef fólk hefur tök á því). Ég meira að segja held að í mörgum tilfellum yrðum gæðastundir fleiri og betri...

Svo að ég taki dæmi með sjálfa mig, í fyrsta sinn ætla ég að leyfa mér að væla yfir hlutskipti mínu sem einstæð móðir. Ég geri mér alveg grein fyrir því að það eru margir sem hafa það miklu verr en ég, en það þýðir samt ekki að maður eigi bara alltaf að harka af sér og upplifa sig sem aumingja ef maður vogar sér að finnast hlutirnir svolítið erfiðir stundum.

Nú er leikskólinn búinn að vera lokaður í 2 vikur og 2 vikur eftir. Staða mín er sú að ég fæ ekki pabbahelgar þannig að ég er með barnið hverja einustu mínútu dagsins. Ég ÞARF að finna eitthvað að gera með honum á hverjum degi, trúið mér, síðast í dag ætlaði ég aldeilis að taka því rólega og vorum bara heima að chilla þar til við fórum svo í afmæli kl.16. Ég þurfti að fara heim með hann nokkru síðar því hann vissi ekki hvað hann átti að gera við sig! Það var svo mikil uppsöfnuð orka að hann var eins og hann væri andsetinn! Þegar við komum heim þá grét hann og titraði af reiði og sló mig ítrekað, þetta er ekki barn sem ég þekki! Sem er ástæðan fyrir því að klukkan 10 í fyrramálið þá verður hann drifinn á róló. Rólóar eru snilld en ég þarf að keyra með hann í Kópavoginn og rétt voga mér að skjótast á æfingu á meðan.

Í gegnum tíðina hafa foreldrar mínir hjálpað mér mjög mikið með strákinn en í sumar er mamma búin að vera mikið veik og á spítala nánast í allt sumar og pabbi eins og klettur þar með henni meira og minna. Þannig að fyrir utan að vera ekki lengur með pössun (sem er augljóslega algjört aukaatriði í þessu tilfelli!) þá kemst ég ekki að heimsækja mömmu jafn oft og ég vildi þar sem ástandið er þannig að ég get ekki tekið hann með mér. Þau fáu skipti sem ég hef fengið pössun í sumar þá hefur það verið til þess að geta farið og setið hjá mömmu í smá tíma. Nei ég lýg, hann fékk að gista hjá systur minni á mánudagskvöldið af því að ég gerði svo vel við mig að fara á litanámskeið!

Tilgangurinn með þessum pistli er ekki að varpa ljósi á hvað ég á bágt, ég hef svo margt að vera þakklát fyrir og ég elska að eyða tíma með Bjarna Lár og bralla ýmislegt með honum, og ég veit líka að þegar ég byrja að vinna aftur þá vildi ég óska að ég væri í fríi með honum! En 4 vikur, hver einasti dagur, hver einasta mínúta, er rosalega langur tími með 3 ára orkubolta! Enda er íbúðin í rúst og kvöldmaturinn oftar en ekki ristað brauð!

Eina ástæðan fyrir því að mig langaði að koma þessu frá mér er að það eru ekki allir í þeirri stöðu að geta notið þess æðislega mikið að vera með barninu sínu þegar sveitarfélagið ákveður að leikskólinn eigi að loka. Þetta snýst nefnilega ekki um börnin, þó að það sé nefnt sem ástæða að börnin þurfa líka frí, þetta snýst BARA um sparnað (og hvaða frí eru börnin líka að fá þegar foreldrarnir þurfa að vinna og börnin þar af leiðandi hingað og þangað í pössun!). Ég þekki engan sem myndi ekki láta barnið fara í frí, þessi umræða snýst um að fríið sé á forsendum fjölskyldnanna, ekki sveitarfélaganna! Og einhverjir eru þreyttir á að þessi umræða komi upp á hverju ári, það að þessi umræða komi upp á hverju ári segir mér bara að þetta sé að koma illa við mjög marga og að úrbóta sé þörf!

Ég veit líka að margir lenda í vandræðum á fyrstu árum grunnskólans þegar fríið er enn lengra, en þessi umræða snýst ekki um það...

Og nú er ég hætt þessu væli og ætla að njóta þess að vera með barninu mínu ;)

Þessi mynd er tekin á klósettinu, ég var ekkert að grínast þegar ég sagði að það væri engin pása..!

Ferðasaga :)

(þeir sem fá ekki nóg af sólarlandamyndum þá er ég líka að fara hamförum á snappinu: bjarneybj ;)
Set flest í my story bara, er ekki mikið að senda enda er ég ekki tengd við WiFi 90% af tímanum! Hendi bara inn þegar èg get :)

Fyrir 3 vikum þá datt inn á Facebook auglýsing frá Nazar./sidasti-sens
Ég skoðaði það og sá ferð sem ég gæti mögulega leyft mér, sem kostaði 60 þús á manninn! Ég er búin að vera að leggja fyrir í vetur ef ske kynni að ég gæti leyft mér að hoppa á einhverja ferð, eðli málsins samkvæmt (einstæð á kennaralaunum!) þá er þetta nú ekki stór upphæð sem safnaðist en nóg til þess að ég gat leyft mér þetta, 125.000.- fyrir okkur bæði í eina viku.

Í þessum pakka er sem sagt 2 stjörnu hótel og morgunmatur innifalinn. Ég las eitthvað um hótelið á netinu og það voru misjafnar umsagnir, auk þess sem ég gerði ekki miklar væntingar til tveggja stjörnu hótels. Ég fór því með því hugarfari að gera bara gott úr þessu (maður leggur ýmislegt á sig fyrir 30 stiga hita og sól ;)) en svo hefur hótelið alveg farið fram úr væntingum, fínar íbúðir og 2 sundlaugar, meðal annars vaðlaug fyrir Bjarna Lár sem hann myndi búa í ef hann mætti! Það eru ekki mjög margir hérna þannig að við vorum til dæmis alveg með laugina útaf fyrir okkur í dag. Það tekur okkur 5 mínútur að labba niður á Kleópötru ströndina og miðbærinn er stutt frá, getum labbað en tökum yfirleitts strætó.

Tyrkir eru almennt mjög indælir og hjálpsamir, þó að þeir séu frekar uppáþrengjandi og pirrandi á þessum mörkuðum! En mér er allstaðar hjálpað með kerruna upp og niður tröppur og við höfum bara kynnst kurteisi og almennilegheitum (var með smá fordóma áður en ég fór en þeir fara minnkandi með hverri mínútunni, enda eru fordómar akkúrat þetta, að vera búinn að dæma fyrirfram án þess að hafa hundsvit um hvað maður er að tala :))

Eini "gallinn" við hótelið er að það er ekki WiFi á hótelherbergjunum en það er WiFi í anddyrinu og við sundlaugarbakkann. Hins vegar það sem hefur gerst er að ég er búin að vera dugleg að lesa upp á herbergi þannig að í raun er WiFi leysið kostur! Keypti bókina "Hilma" í fríhöfninni og kláraði hana í morgun. Er svo með aðra bók með mér sem ég býst þá við að klára áður en heim verður haldið.

Mér finnst verðlagið hérna ekkert mjög ódýrt, fatnaður og skór að vísu hræódýrt enda að mestu leyti eftirlíkingar, en matur og svona er ekkert sérstaklega ódýrt þannig að ég hugsa að næst þegar ég kem hingað þá panti ég hótel með öllu innifalið, og verð í 2 vikur! Mun byrja að safna aftur um leið og ég kem heim!

En já þetta er bara algjörlega æðislegt frí og snilld að hafa Hafrúnu með, mun meira öryggi og svo auðvitað bara skemmtilegur félagsskapur. Bjarni Lár er ekkert sérstaklega hrifinn af sjónum, eða eiginlega bara alls ekki! Vill ekki koma nálægt honum! En finnst gaman að moka á ströndinni og svo finnst honum voða notalegt að sitja í fanginu á mér og fylgjast með sjónum og öllu fólkinu (og Hafrúnu að hoppa í öldunum!) Hugsa að ég muni þó eyða meiri tíma með honum bara í hótellauginni fram að heimför.

Svo sem ekki mikið við þetta að bæta, við erum bara þvílíkt að njóta lífsins og samverunnar hérna.

Frétti að það væri komið gott veður heima, það er algjörlega frábært og tímabært! Verður notalegt að koma heim í sumarið, *krossum fingur* að það sé komið til að vera!

Later...

Ég elska sunnudaga...

Nú eru komin rúm 10 ár síðan ég "hætti" að drekka, og síðan þá hafa sunnudagar verið uppáhalds dagarnir mínir :) Mesta breytingin var einmitt að eiga 7 daga vikur allt í einu! Ég heyri marga blóta sunnudögum en ég er með kenningu um það, að annaðhvort er viðkomandi þunnur eða kann ekki að lifa í núinu, hugurinn er strax farinn að hvarfla að vinnudeginum daginn eftir, í staðinn fyrir að einbeita sér að því hvað maður getur nú nýtt sunnudaginn sinn rosalega vel! :-D


Ég reyndar skil það alveg að fólk hati sunnudaginn sinn þegar það er þunnt, ég meika alls ekki þynnku og það er stór ástæða fyrir því að ég vel frekar að nota helgarnar mínar í eitthvað annað en djamm!
Til dæmis er dagurinn í dag búinn að vera alveg hreint fullkominn, við mæðginin vöknuðum um 9-leytið, fengum okkur að borða í rólegheitunum og horfðum á barnatímann. Fórum svo í ræktina þar sem ég æfði með litla aðstoðarþjálfaranum mínum og Bjarni Lár lék við vini sína í rúman klukkutíma. Svo þurfti litli maðurinn lúr en ég er að stytta aðeins daglúrana hans þar sem hann er búinn að vera í FULLU fjöri til 10-hálf 11 á kvöldin, og þreyttur eftir því á morgnana, þannig að ég rúntaði bara um í ca. 35 mín á meðan hann svaf og svo skelltum við okkur á kaffihús, þvílík hámenning í gangi!

Þegar við komu heim þá var svo gott veður að ég var með samviskubit yfir að fara ekki með hann út að leika, en þá fengi ég samviskubit yfir því að vera ekki að þrífa! Þannig að ég dressaði krakkann bara upp í útigallann, lét hann hafa skál og ausu og setti hann út á svalir að leika á meðan ég þreif eins og vindurinn :) Setti í vél, þurrkaði af, skipti á rúmunum, ryksugaði, skúraði og hengdi upp. Passaði svo akkúrat til að hann vildi koma inn þannig að hann fékk að fara aðeins í "papadinn" á meðan ég græjaði kvöldmat, svo fór hann í bað og eftir það fórum við upp í rúm að lesa. Þegar litla dýrið var sofnað þá skellti ég mér sjálf í bað, er að henda í eitt blogg og ætla svo a henda mér upp í rúm að lesa DNA eftir Yrsu, hlakka mikið til að skríða upp í rúm í hrein sængurföt, best í heimi!

Talandi um vel nýttan dag! :-D

Jæja ætla að láta þetta duga, stutt og hnitmiðað í þetta skiptið, vona að sem flestir hafi átt svona góða helgi og mæti ferskir inn í nýja vinnuviku. Splæsi í nokkrar myndir í lokin að vanda ;)

2 ára unglingurinn minn...

Svona var hann þegar ég sótti hann í leikskólann á föstudaginn, eðlilega barnið mitt :)

Og að lokum litli skyrgámurinn minn <3

Gleðilegt nýtt ár :)

Síðasti virki dagurinn í fríinu að klárast, þetta frí er búið að vera með eindæmum ljúft! Ég gerði mér það reyndar ekki mjög auðvelt fyrir þar sem ég ákvað að hafa Bjarna Lár í fríi ALLA dagana! Hahah klárlega byrjendamistök! Djóóóóóók! #samtekki En það er búið að vera ótrúlega gaman að vera í fríi með honum, mér finnst mjög skemmtilegt að eyða tíma með honum. Það situr alltaf smá í mér hvað ég þurfti að fara snemma að vinna, var byrjuð að þjálfa þegar hann var eins mánaða og svo komin í tvær vinnur þegar hann var 5 mánaða. Hann var í góðum höndum á meðan ég var að vinna en ég hefði samt viljað vera aaaaaðeins lengur heima með honum en hef reynt að gera mitt besta til að bæta upp fyrir það, var með hann í ungbarnasundi til 18 mánaða og ungbarnafimleikum eftir það, sem er ótrúlega skemmtilegt og mikilvægt að gera eitthvað svona uppbyggilegt saman. Auk þess passa ég mig alltaf á að eiga quality tíma með honum á hverjum degi þannig að við eigum mjög gott samband og erum mjög náin, skil ekki af hverju þetta situr svona í mér en ég vona að samviskubitið hverfi einhvern daginn :)

Heyrðu já ég gleymdi að segja frá því en ég er nottla ekki í lagi! Ég var að fara til Skotlands þarna einhvern tímann í haust og tollvörðurinn kemur með töskuna mína og spyr hvort hún megi kíkja ofan í hana. Já ekkert mál segi ég og svo tekur hún upp Herbalife teið mitt og segir að þetta hafi verið það sem þau sáu. "Ah dópið mitt" segi ég þá. DÓPIÐ MITT við TOLLVÖRÐ!! Í alvörunni! En svo fattaði ég hvað þetta var steikt og fór að hlæja og sagði að þetta hefði sennilega ekki verið það gáfulegasta sem ég hefði getað látið út úr mér! Sem betur fer hafði hún húmor fyrir þessu og leyfði mér að halda för minni áfram :)

Svo er ég alveg búin að sjá það að yfirráð manns minnka í beinu samhengi við hækkandi aldur barns! Eitthvað sem hann borðaði með bestu lyst fyrir nokkrum dögum er allt í einu orðið óætt, svo situr hann í sófanum "borra" "súpa" "dudda" (fær duddu af og til þegar við erum að slaka á fyrir framan sjónvarpið) og auðvitað rýk ég til við hverja skipun! Ekki vil ég að barnið mitt sé svangt, mér finnst frábært hvað hann er duglegur að drekka vatn og svo sæki ég stundum duddu fyrir hann ef hún er í boði en ég reyndar sendi hann stundum sjálfan að sækja hana. En ég er samt búin að ákveða að ég ætla ekki að gera þetta þegar hann verður orðinn nógu stór til að sækja þetta sjálfur (nenniði að minna mig á það ef þið sjáið að ég er að ala upp ofdekraða frekjudós!), en á meðan maður er svona lítill þá er eiginlega nauðsynlegt að fá þjónustu, mér finnst hann samt vera að teygja sig heldur langt þegar hann er farinn að stjórna því hvað er hlustað á í útvarpinu í bílnum! En einhvern veginn æxlast það alltaf þannig að ég skipti um stöð þar til Kim Jong-Lár heyrir eitthvað sem honum þóknast...

Talandi um einræðisherra, ég las bókina "Engan þarf að öfunda" um jólin. Hún fjallar um daglegt líf í Norður-Kóreu. Maður hefur auðvitað lesið og heyrt ýmislegt um ástandið þar en þetta er mögnuð lesning og ég hvet alla til að lesa hana!

Annars eru áramót alltaf ákveðin tímamót þar sem maður horfir tilbaka en veltir jafnframt framtíðinni fyrir sér. Árið 2014 var bara mjög gott ár, ár í algjör jafnvægi! Sem var mjög kærkomið eftir miklar sviptingar undanfarin ár!! Við erum búin að koma okkur vel fyrir í íbúðinni, Bjarni Lár byrjaði á leikskóla í Grafarvoginum og ég með örugga vinnu, sem ég hef gaman að, auk þess sem þjálfunin hefur gengið mjög vel og ég verið fullbókuð nánast alla mánuði ársins. Get þó tekið góð frí um páska, sumar og jól sem er alveg nýtt og mjög ljúft :) En já, eins og ég sagði á facebook þá er þakklæti eiginlega bara það sem mér dettur í hug eftir árið. Mamma og pabbi eru eins og aukasett af foreldrum fyrir Bjarna Lár, systkini mín boðin og búin að hjálpa, bæði með pössun og svo hafa eldri systur mínar verið duglegar að leyfa Bjarna Lár að njóta góðs af fötum og dóti sem börnin þeirra eru hætt að nota o.fl. Algjörlega ómetanlegt að eiga svona magnaða fjölskyldu <3 En ég sé ekki fram á miklar breytingar á þessu ári, áramótaheitin mín eru að byrja að borða morgunmat (allavega oftar en aldrei), komast í splitt og safna hári. Langar í svona sítt sítt hár :) En satt að segja hentar jafnvægið mér vel, ég er alltaf að reyna að bæta mig í hinu og þessu jafnt og þétt yfir árið og er hætt að taka einhverjar öfgar sem geta bara byrjað um áramót, mánaðamót eða áramót, held að ég hafi bara aldrei séð þannig virkar til lengri tíma litið...

Bjarni Lár er svo fyndinn, hann er nottla algjör ofurhugi, ég hef ekki enn séð hann hræðast nokkuð (fyrir utan að honum er ekkert sérstaklega vel við hunda, sem er mjög fyndið í ljósi þess hvernig hann bully-ar kettina!) og það breyttist ekkert um áramótin. Honum fannst flugeldarnir rosa spennandi og stjörnuljósin æði, held við höfum kveikt á um 10 í röð. En maður þarf líka að vera með hann í gjörgæslu! Ég heyrði eitthvað brölt inn á baði áðan, fór að kíkja þá var litla dýrið komið upp á baðinnréttinguna, klifraði uppá klósettið, teygði sig í vaskinn, greip um kranann og hífði sig yfir á innréttinguna. En það ætti ekki að koma mér á óvart í ljósi þess að ég var á hans aldri þegar ég hendleggsbrotnaði við að klifra upp á eldhúsinnréttingu, þannig að honum kippir sennilega bara í kynið :)

Talandi um baðinnréttingu, það er eitt sem ég hef svolítið verið að spá í, ég þekki rosalega mikið af fólki sem á baðkar en fer aldrei í bað, hvað er það?? Þið vitið ekki hverju þið eruð að missa af sko! Þetta er bara mesta dekur sem ég veit! Leggjast ofan í heitt bað eftir að krakkinn er sofnaður, sérstaklega þegar ég er búin að vera dugleg að æfa eða kalt úti og einhver hrollur í mér, þó það sé ekki nema í 10 mínútur, er líka með svona Muscle soak freyðibað og það er himneskt. Það var nákvæmlega enginn tilgangur með þessari sögu, vildi bara koma því að hvað þið sem eruð ekki að nota baðkerin ykkar eruð að missa af miklu!

Og talandi um það, þá er ég að spá í að henda mér í bað :) Later...

P.s ég er búin að vera dugleg að henda myndum inn á nino síðuna hans http://nino.is/bjarnilar, lykilorðið er nafnið á þrífættu kisunni með litlum stöfum ;) Ef þið vitið það ekki þá bara sendiði mér línu og ég sendi það um hæl...

desember blogg

Það datt yfir mig einhver bloggandi þannig að ég ákvað bara að láta vaða ;) Oh ég get ekki beðið eftir að jólafríið detti í hús! Ætla að taka líka frí frá þjálfun milli jóla og nýárs þannig að þetta verður mjöööög notalegt, sérstaklega þar sem ég er búin að "öllu" fyrir jólin :) Tek reyndar ekki þátt í neinu rugli, gef bara nánustu fjölskyldunni gjafir og svo ætla ég ekki að senda nein jólakort þetta árið, ætla frekar að nota samsvarandi upphæð í góðgerðamál (sannargjafir.is) en þá velur maður hvað maður vill gefa, ég ætla að gefa námsgögn, varnarpakka gegn ebólu og bólusetningar fyrir ungabörn. Þó að maður geti ekki bjargað heiminum þá getur maður allavega lagt sitt af mörkunum og ég ákvað að nota peningana frekar í þetta, ég er hvort sem er svo virk á facebook að það sjá allir nóg af myndum af barninu mínu hvort sem er ;) En svo er ég búin að pakka inn öllum jólagjöfunum, hef gert það í rólegheitunum hérna á kvöldin og svo verða þetta bara almenn þrif. Er reyndar búin að fara í gegnum fataskápana og er fara með úlpur og föt sem ég er hætt að nota í Hjálpræðisherinn, og föt af Bjarna Lár í Hjálparstofnun kirkjunnar. Ömurlegt að vita af einhverjum þarna úti í kuldanum þegar ég er með úlpu og hlýjar peysur inn í skáp sem eru ekki í notkun :-/ En að öðru leyti verða jólin bara notuð í að æfa, slaka á og eyða tíma með fjölskyldunni, og þá sérstaklega litla rassálfinum mínum :)

Talandi um rassálfinn, ég held að ég verði seint valin "móðir ársins", sérstaklega ekki af starfsfólkinu á deildinni hans Bjarna Lárs eftir að við fengum hann Lappa í heimsókn til okkar! Þetta er í fyrsta sinn sem Bjarni Lár fær eitthvað svona dýr með sér heim þannig að mér fannst þetta ákveðinn áfangi en eitthvað var erfinginn minna spenntur! Hér á eftir er sagan sem fylgir Lappa tilbaka í leikskólann (það er svona sem þetta gerðist en ég hefði kannski átt að hugsa þetta eitthvað aðeins betur áður en ég actually skrifaði hana..!):

"Lappi kom heim með Bjarna Lár í dag. Því miður var engin skemmtidagskrá plönuð fyrir Lappa og satt að segja fékk hann heldur óblíðar móttökur! Bjarni Lár var að klæða sig úr útifötunum og ætlaði svo að klæða Lappa úr. Þar sem ekkert er hægt að taka húfuna af Lappa þá fór Bjarni Lár í fýlu og henti honum í gólfið! Hann jafnaði sig þó að lokum og leyfði Lappa að hanga með sér á meðan hann lék inn í herbergi og svo horfðu þeir saman á "finger family" á iPadinum. Lappi verður ábyggilega feginn þegar honum verður skilað á morgun"

En jæja svo ákvað ég að fá mér loksins ljósleiðara og með því fylgja nokkrar sjónvarpstöðvar. Ég hálfvorkenndi gaurnum sem var að leggja leiðarann þegar við vorum að ræða hvernig ég hef búið s.l. ár, s.s einstæð með tvo ketti og bara Rúv og Omega! Enda hef ég aldrei séð neinn vinna svona hratt, hefur sennilega viljað komað sér héðan hið snarasta, ég meina maður veit aldrei hvað svona klikkaðar kattakellingar taka uppá..! o.O

Oh dísús hvað ég get stundum orðið pirruð á samlöndum mínum, og þá sérstaklega í umferðinni! Ég var t.d að keyra Lækjarsmárann um daginn, gatan sem liggur að Sporthúsinu, liggur um íbúðahverfi og 2 leikskólar þarna við götuna. Þannig að það er 30 km hámarkshraði þarna og alveg af góðri ástæðu, enda legg ég fram við að halda mig á/innan þess hraða. Eitt sinn þegar ég var að fara að þjálfa þá lá einum greinilega svona SVAKALEGA mikið á að hann lá í rassgatinu á mér, svo þegar ég stoppaði við gangbraut til að hleypa konu yfir þá ætlaði fíflið að taka fram úr mér! Konugreyinu brá og hrökk alveg tilbaka en sem betur áttaði fíflið sig og stoppaði í tæka tíð (afsakið orðbragðið en ég verð ennþá BRJÁLUÐ þegar ég hugsa um þetta!) jæja svo kom að því að ég beygði niður að Sporthúsinu en þá gat hann ekki beðið með að ég kláraði beygjuna heldur gaf í og spændi yfir á hina akreinina og sparaði sér þarna sennilega alveg 3-4 sekúndur...

Annars var ég orðin svaka spennt yfir að Bjarni Lár fengi í skóinn, en ég hætti því snarlega eftir nokkur svona samtöl:"
Ég:"Eigum við að fara að athuga hvort jólasveinninn hafi komið?"
BL:"Nei"
Ég:"Eigum við ekki að athuga hvort það sé eitthvað dót í skónum þínum?"
BL:"Nei"

Gaman að segja frá því að hann fékk bara í skóinn í 3 daga og gæti ekki verið meira sama, prófum aftur á næsta ári :) Annað sem er að frétta er að hann fór í jólaklippingu, frekar sætur! Þannig að mig langaði auðvitað að sýna klippinguna og bað hann að brosa í myndavélina, þetta er svipurinn sem ég fékk

Spurning hvort hann hafi lært af kisunni, eða kisan af honum??

Það eru þónokkuð margir búnir að spyrja mig hvort eitthvað sé að frétta af faðernismálinu, en eftir að dómurinn var þýddur og sendur út þá hef ég ekkert frétt, sendi línu á lögfræðinginn minn en þau hafa ekkert heyrt þannig að ég geri bara ráð fyrir að þetta sé í einhverju ferli þarna úti, er ekki mikið að stressa mig á þessu, þetta hlýtur að klárast að lokum :)

En í kjölfarið á þessari spurningu eitt skiptið þá spunnust upp umræður um þessar aðstæður og hvað þetta er í raun algengt. Ég persónulega tók strax þann pólinn í hæðina að gleðjast yfir tilvonandi barni og hugsa minna um þær óblíðu viðtökur sem fréttirnar fengu hjá barnsföður mínum. Ég gerði honum það ljóst að ef hann hefði áhuga á að taka þátt í lífi barnsins þá væri það alltaf velkomið en ákvað jafnframt með sjálfri mér að láta hann bara eiga sig að öðru leyti, enda hef ég ekki áhuga á að þröngva barninu mínu upp á mann sem vill ekkert með það hafa, auk þess sem mér var ráðlagt það af löggunni, en það er önnur saga ;) En já, það sem ég hef verið að hugsa upp á síðkastið eru viðbrögð fólks í kringum konur í þessum aðstæðum, oft heyrir maður "hann á að taka þátt", "hann á að taka ábyrgð og borga hitt og þetta" o.s.frv. En sannleikurinn er sá að fyrir utan meðlag, fermingarkostnað og tannréttingar þá EIGA þeir ekki að gera neitt, allavega ekki lagalega séð, og svo er siðferðiskennd fólks misjöfn, og við þurfum að átta okkur á því þegar við ákveðum að halda áfram með meðgönguna og eiga barnið. Ef þeir eru búnir að gera það skýrt að þeir vilji ekki taka þátt þá þarf maður svolítið að "virða" það og vera tilbúinn að bera hitann og þungann af þessu sjálfur, svo að maður sé ekki að eyða endalausum tíma, orku og særindum í að verða fyrir vonbrigðum yfir því að hann sé ekki að taka þátt eða borga eitthvað á móti manni (þó að ég beri enga virðingu fyrir mönnum sem hafa ekki samband við barnið sitt/börnin sín, og ég myndi aldrei líta við þannig gaur, mér finnst það algjörlega óskiljanlegt og bera vott um skítlegan persónuleika, en það er allt annað mál :) pointið er að þeir vildu ekki barnið en við höfðum valið). Ég skil samt alveg rökin að "menn eigi að bera ábyrgð" og ég er ekkert að fría þá undan þeirri ábyrgð (og mér finnst ákvörðun þeirra óskiljanleg), þeir hljóta að átta sig á því hvernig börnin verða til (reyndar heyrist ansi oft frá þeim að við höfum verið að reyna að verða ófrískar (þá sennilega til að halda í þessa gullkálfa sem þeir eru?), að við höfum logið að við værum á getnaðarvörn, o.fl., maður er búinn að heyra sömu rulluna ansi oft frá ansi mörgum konum í þessum aðstæðum ;)) Ég las eitt sinn viðtal við sem sagði að besta ráð sem hann hefði fengið hefði verið frá Simon Cowell, og það var:"ekki sofa hjá konu nema þú sért tilbúinn að eignast barn með henni", og þetta er satt að segja eitthvað sem karlmenn ættu að hafa bakvið eyrað ;)

En já, fólk í kringum mann er svolítið líka að segja manni reynslusögur af mönnum sem höfðu verið með yfirlýsingar um að ætla sko ekkert með barnið að hafa en svo þegar það fæddist og þeir hittu það hafi þeir breyst o.s.fr.v o.s.frv. Hluti af manni vonaðist auðvitað eftir því, að barnið manns fengi að eiga pabba, og ef ég á að vera hreinskilin þá var ég sennilega sannfærð um að hann myndi róast og linast í afstöðu sinni og vilja taka þátt í lífi sonar síns. Þess vegna var það líklega það besta sem kom fyrir mig var þegar ég var að spjalla við kunningja minn og talið barst að þessu og ég sagði eitthvað:"já svo kannski breytist þetta þegar barnið fæðist", þá sagði hann, og vá hvað var ekki gott að heyra þetta á þessum tíma en eftir á að hyggja er ég mjög þakklát honum, en hann sagði:"Það er ekkert víst, það er ekkert víst að honum snúist hugur. Það eru menn þarna úti sem vilja bara ekkert með börnin sín hafa þannig að ég myndi ekkert vera að búast við því." Og eftir á að hyggja er þetta ábyggilega það besta sem kom fyrir mig á meðgöngunni, engar vonir eða væntingar um þátttöku föðurins og þar af leiðandi engin vonbrigði :) Ég hef þó sent honum póst eftir að hann fæddist og ítrekað það að hann væri alltaf velkominn inn í líf hans og einnig sendi ég ömmu Bjarna Lárs póst og sagði það sama, að dyrnar yrðu alltaf opnar. Ég fékk svo sem engin svör en boltinn er hjá þeim og þau þurfa að lifa með sér og missa af því að kynnast þessum snillingi, á meðan er ég að njóta þess í botn að vera mamma hans, se er alveg klárlega besta hlutverk í heimi :-D Vá þvílík langloka! haha en þetta er allavega komið úr hausnum á mér og ég geri mér alveg grein fyrir að mögulega eru einhverjir ósammála mér en ég er alls ekki að gera lítið úr því að konur verði sárar og bitrar yfir þessari framkomu barnsfeðra þeirra, þær tilfinningar eru algjörlega skiljanlegar og réttmætar, en sjálfrar mín vegna þá fannst mér allavega gott að minna mig á að ég valdi að eiga barnið og ber þ.a.l. ábyrgðina á því og geri bara það sem þarf að gera án þess að vera pirruð yfir að það sé ekki einhver annar að gera það á móti mér (vona að þetta skiljist!) En ekki má gleyma að ég er nottla með mjög gott bakland og yndislega fjölskyldu á bakvið mig, og þá sérstaklega foreldrar mínir sem hafa alltaf verið boðin og búin að aðstoða mig, ég geri mér alveg grein fyrir því að það er ekki sjálfgefið...

Ég ætla að enda þetta á skemmtilegri nótum, svona ef einhver er ennþá að lesa! Litla gerpið er nottla með töluvert mikla orku og er mikið í því að hoppa í sófum og rúmum og svona alls staðar sem hann á ekki að vera að hoppa og ég hef bara verið að bíða eftir slysó ferð til að sauma gat á hausnum! En svo sá ég að vinkona mín í útlöndum keypti trampólin fyrir dóttir sína og ég ákvað að spyrjast fyrir um það á facebook, og það klikkaði ekki (ég elska facebook!) að yndisleg vinkona mín hafði samband og sagði mér að þau væru að losa sig við trampólín sem dóttir þeirra ætti og Bjarni Lár mætti fá það! Algjörir öðlingar! Enda hefur hann varla farið af því í dag! En það var einhver voða púki í honum þegar hann átti að fara að sofa, kannski af því að hann fór ekki á leikskólann, svaf út í morgun og fór frekar seint í lúrinn sinn, en hann var sko ekki í stuði til að fara að sof aum kl.20:30! Við lásum auðvitað en svo bara hann að skríða yfir mig skellihlæjandi, svo sneri ég baki í hann og þóttist vera sofandi þegar ég heyri eitthvað brölt, þá er dýrið komið upp í gluggakistu! Jæja ég næ honum niður en þá segist hann vera svangur og vilja borða, og auðvitað vil ég ekki að barnið fari svangt í háttinn þannig að ég féll fyrir þessu, en litla gerpið hljóp beint á trampólínið og fór að hoppa! Hann var sem sagt bara að ljúga og var ekkert svangur! Gaman að segja frá því að hann sofnaði ekki fyrr en rúmlega 22..!

Ætla að enda þessa færslu á nokkrum myndum, meðal annars þar sem hann var á leið á jólaball á leikskólanum, endalaust sætur! Og þar sem hann var að hjálpa mér að pakka inn gjöfum o.fl. En ég á pottþétt ekki eftir að blogga aftur fyrir jól þannig að ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Ást á ykkur öll <3